Moito nacionalisto para tan pouca nación

Xa Xoan Manuel Pintos dicía boi de palla e que razón tinha, cada vez máis, sobre todo mental.

Galiza, país cada vez máis morto, repleto de camaradas enfrontados, patriotas cada un da súa casa e nacionalistos. Como a moda entre os que ó parecer trabalhan pola patria é despotricar dos da casa, vou facer o mesmo, que xa me vai tocando, e non me vou salvar nin eu.

Poucas cousas me rebentan máis que darlhe a razón á dereita, pero a coherencia e integridade é algo hoxe por hoxe máis difícil de atopar que o platino. Con isto refírome a unha distendida charla que tiven con Carlos Padín, na que afirmou rotundamente que o nacionalismo de esquerda hoxe por hoxe só é un pugna de poder entre partidos prácticamente iguais. Eu iría máis alá, xa que esta tronda de pataletas para ver quen a ten máis grande me ten cansísimo. Esta escisión de forzas do BNG, ante o cal non vou negar que me vin entusiasmado, debería supor a eclosión dunha evolución sociopolítica que derivara nun elenco de partidos encaixados na realidade social propia do país e non nesta gama de grises.

E como xa dixen disto somos todos partícipes, máis dados a berrear que a escoitar, entre os que eu o primeiro aplaudindo a aspaventos esta partición das forzas galegas. E agora así estamos, os que levan as siglas históricas chamando traidores e espanholistas aos máis críticos, os que se alinhan con partidos espanhois abandeirándose como os salvadores da patria, outros facendo conferencias sobre o que mola o Galeusca cunha infumable quimera entre Amaiur e CiU. Vivimos entre delirios mentais propios de vascos e cataláns, que viven en países firmes que poden facer fronte á opresión de castela que escacha a rir cada vez máis do circo no que nos estamos a converter.

O máis triste é que non hai conduta máis espanhola que a de andar a paus uns con outros, mentres o isolacionismo e reintegracionismo encarnizan a súa disputa, o galego deixa de ser a lingua materna de máis paisanos nestes últimos doce anos que en todo o século XX, franquismo incluído. Mentres cada un se monta  o seu chiringuito, cada vez con máis descaro se nos sinala dende a Xunta e a Coz para chamarnos opresores e incluso terroristas por un voraz espanholismo que vai acaparando as institucións, provocándome arrepíos estremecedores o feito de que chegue a ter saudades de Fraga e incluso a mirar de outra forma a individuos coma Baltar, vendo o que agroma.

Mentres galeguizamos o twitter google detúrpannos os topónimos, en tanto facemos máis asociacións estudantís reducen o galego das aulas, en canto nos cagamos nos turcos ou portugueses quítannos o campionato e a selección do país, mentres estreamos corenta xornais dixitais de corenta chiringuitos distintos a Xunta queima libros, en fin, en canto máis nola medimos máis absoluta é a maioría coa que se nos oprime...

No momento no que volvamos os uns por os outros comezará a proerlle a quen, realmente, é o cancro da patria. Pero para iso temos que impedir que esta se funda en troques de malhar no lombo do que desbota auga ó noso carón.

O Feudalismo do século XXI.

Ficamos xa á beira dunha auténtica masacre social, todo o que o Reino puido avanzar para achegarse ás potencias punteiras a nivel mundial vai por terra.

O estandarte do liberalismo económico acinca xa de xeito afouto e cada vez máis desatado. Comezan a darse os primeiros pasos, tímidos máis paulatinos, para a privatización dos servicios sociais básicos nunha democracia contemporánea. O máis que temido (re)copago xa agroma nun terreo político fértil para erguerse de xeito tan veloz e danino coma os eucalitos no ecosistema propio do país. O feito de enfermar será unha condenación que non se daba dende fai dúas xeracións, non só agora terá receitas quen as poida pagar (e estou máis que convencido de que en breves tamén atención), senón que ca desregularización laboral, (chamálo flexibilización é un absurdo polo que non vou pasar) o teu posto de traballo correrá un inminente perigo, e xa non digamos se es un doente crónico. Isto non só acaba acó, co xa comunicado á UE plan da reforma educativa por parte do Goberno de Madrid, o cal consiste na suba das taxas e a limitación das bolsas nun claro avance cara a súa supresión, farán que tamén só aquel a quen llo poidan pagar estudará, aínda que o cinismo neocon teime por seguir mentando á Universidade como "pública".

Esta corrente ideolóxica veulle como anel (de ouro e diamantes) ó dedo ó conservadurismo. Esta ideoloxía propia da incapacidade de vivir en sociedade, alimentada polo egoísmo e a premisa do "tanto tes, tanto vales" conxúgase perfectamente cos arraigos feudalistas conservadores. Mentres se abandona aquelo que é prescindíbel, que é nada máis nin nada menos que o cidadán cada vez máis pobre, posto que o que non ten non supón unha ameaza, outórgaselle poder ás grandes institucións como multinacionais e a banca que a través do fraude e a extorsión puxeron en xaque á sociedade.

Avanzamos cara unha sociedade na que as novas xeracións cada vez terán que prescindir da educación para sumirse ante os grandes empresarios acreedores de capital e liquidez, suministrada por unha banca que se nutre ampliamente do diñeiro público. Mocidade que ateigará sectores carentes de planificación a longo prazo e valor estratéxico, que non tratan de fomentar o crecemento senón o enriquecemento especulativo. Xeracións que se verán na obriga de traballar sen protección algunha, sexa enfermos, extenuados ou famentos, é dicir, explotados, amoreados en vivendas das que xamáis serán donos.

Xa de paso, coa excusa da austeridade, e de que o capital é o que manda, voltamos ó anhelo conquistador e imperialista do Reino, co desmantelamento do Estado das Autonomías e das fracas concesións soberanistas ás nacións periféricas que o compoñen, ven axudados polas premisas difamatorias, criminilizadoras e audotrinadoras do ultracentrismo estatalista emerxente, propio de UPyD, C's e asociacións como Galicia Bilingüe.

Camiños pois cara un xacobino estado centralista e policial, un feudalismo moderno no que agora xa non se alaba a Deus nin se ascende na escala social pola súa graza, agora o ente omnipotente, omnisapiente e todopoderoso é o Capital, o cal venera a arrogante e capciosa dereita, que busca a súa liberdade para compra-la túa.

A verdadeira decadencia moral.

Vense rillando unha polémica froito dunhas declaracións feitas polo arzobispo Juan Antonio Reig nos rituais católicos acaecentes a estas datas coñecidos como "oficios do Venres Santo". Nun dos prolongados sermóns o susodito orador introducíu no seu monólogo unhas declaracións nas que se atacaba contra as mulleres que se vían obrigadas a recurrir ó aborto e se despreciaba a conducta homosexual, postura ideolóxica propia e que decote se pode achar na institución eclesiástica.

 

Que é o que nos escandaliza entón? A extrema dereita e o ultraconservadurismo xa puxo o seu efectivo mecanismo mediático despotricador a traballar coa eficacia que o caracteriza, condenando a aquel que mostraba aversión ou pedía medidas para coa conducta da Igrexa como un opresor que non permite a liberdade de expresión. Gran falacia, xa que o certo é que de non focalizar o tema teñen razón, a Igrexa ten todo o dereito do mundo a farfullar as súas características barbaridades, máis onde radicou o problema non foi que o fixera, cousa da que xa debería estar farta, senón que para iso empregara a televisión pública, a que en teoría é de todos (de mulleres que sufriron abortos e homosexuais tamén).

Iste é entón só o pequeno gromo, unha leve espatuxada, dun gran problema enquistado ferozmente na sociedade e arraigado dende fai máis tempo do que debería. Temos pois a problemática, en particular, da presencia da Igrexa na televisión pública, e en xeral, do proteccionismo do Estado de cara a relixión. O monumental absurdo que agora se pode escoitar sobre o suposto coartamento da liberdade de expresión da Igrexa resulta surrealista, cando esta conserva o privilexio de que se lle reserve un espazo para emitir os seus axiomas a través da televisión que pagamos todos. 

Nunha sociedade que pretende progresar débese separar definitiva e tallantemente a relixión do Estado. Hoxe por hoxe é máis que evidente que a moralidade das fábulas e tresxiversadas historias que os axiomas e dogmas relixioso poden inculcar non se corresponde co nivel de civismo propio dunha democracia contemporánea que pretende fomentar a tolerancia, da cal se aprecia a súa carencia nas declaración do señor Reig. Isto significa que, sen nada que ter con vetar as súas doutrinas, a relixión débese cinguir ó espazo que lle corresponde, que é exactamente o que temos tódolos demais... ou a caso se coñece algún caso no que se adicara tan só unha vez un pequeno espazo na televisión pública para os postulados ateístas?

A decadencia moral na que segundo as altas entidades de esta institución se ve sumida a sociedade é o feito de que se esté conseguindo emancipar do xugo dogmático que o catolicismo (por nomear a relixión maioritaria) inculcou de xeito opresivo e, incluso criminal, no século pasado. A decadencia moral radica en oporse a que a relixión empregue medios públicos para transmitir os seus aforismos nos que en teoría radica a moralidade... cando deberíamos plantaxernos cómo de axeitado resulta que un neno poida estar escoitando mentres almorza que o mero feito de nacer xa é un pecado, do cal o culpable é a muller, que se paga cunha eternidade de dor e desolamento. Se a decadencia moral supón a caída da súa imposición moral, entón que se culmine, a afastar a relixión dos organismos públicos, principalmente da televisión e as escolas, que urxe.

Débese esclarecer que a Igrexa está sumida nunha riqueza cultural, salientábel no noso país, que evidentemente se debe conservar e respectar, máis para isto o único que se precisa é garantir o inalienábel dereito ó seu libre culto; tal e como outros festexamos ritos pagáns como os Magostos ou o Entroido, carentes a estas alturas de calquer significado espiritual, pero dun gran valor cultural. Así pois, o progreso non fica en tratar de que a Igrexa cambie e non faga estas declaración, senón que cando as faga, onde lle corresponde, a ninguén lles importen.

Hai quen di que o BNG morreu.

Hai quen di que o BNG morreu. Haberá dende a dereita, e incluso a esquerda, quen se alegre de tal, mais eu non o entendo así.

O BNG deu un paso adiante, afouto coma sempre, en coherencia coa súa función, e pasou e pasará o que teña que pasar, que dende logo non será nada malo para Galiza e os galegos porque pase o que pase será froito dalgo elemental para esta fronte, o compromiso coa democracia. Esta fronte conseguíu que medrasen faccións ideolóxicamente fortes e reafirmadas, con ansia de traballar polo país, cada unha dende a súa perspectiva. Agora semella que a maduración culmina, e as distintas sensibilidades xa son posturas, e aínda que inevitábelmente conleve á confrontación nalgúns momentos, para todos o compromiso é o mesmo, o país.

O certo é que por isto mesmo semella que o BNG xa é lastre de si mesmo, acolle galegos e galegas comprometidos pero enfarfullados debido a unha confrontación contraproducente que de non producirse suporía o agromar dun traballo paralelo mais nítido, interesante e atractivo para a cidadanía. Hai quen di que o BNG morreu, pero acho que se esgotou, xa non pode dar máis de si e agora o que del naceu terá que valerse por sí mesmo ou esvaecerse antes tan sequera de agromar.

Quen máis quen menos, ten esa sensación de mágoa ou frustración, ese malestar ou inquedude por unhas cousas ou outras, aínda que algún tamén está contento e satisfeito, así é o BNG, pero xa abonda, a cidadanía esta farta de amosalo, e seguirao facendo a través de marxinais resultados electorais de non percatarse desta enésima mostra.

E fálase de escisión como se algo malo fose, cando xa se está máis ca escindido que é o que fai mal. Que saian novas frontes só pode ser bo, porque non nos enganemos, no que máis se manifesta a contraposición da dereita coa esquerda é a sua natural pluralidade e capacidade para sabela conxugar, así é como se fai forte e pode facer fronte sobradamente a quen hoxe se estará a rir cando ó mellor debería comezar a suar.

A liorta nacionalista.

Ficamos sen dúbida nun período de trocos, o nacionalismo acadou o apoxeo decadente fronte ó que só se agarda un punto de inflexión que, sexa como fore, asemella unha inevitábel fratura entre dúas faccións, como mínimo. Constantemente se trata de andar á procura dos motivos desta crise manifesta, a cal conleva a uns resultados electorais conducentes á marxinalidade, confrontación ideolóxica dentro da mesma fronte, circo mediático desmedido e unha salientábel alienación por parte dos vellos simpatizantes.

As marxes da confrontación acusanse entre elas, uns chegan a dicir doutros que son uns traidores á patria, uns autonomistas que só procuran poder e lucro, outros din duns que son uns idólatras obsoletos e fanáticos, máis do que non se percatan é que no fondo, todo nacionalista que, sen lle restares boa fe, se desmesura arroutadamente na lóxica defensa do seu país cae en ámbalas dúas conductas. O nacionalismo galego vese nunha espiral decadente alimentada por unha batalla dialéctica e conceptual na que os seus combatintes recrudecen a súa postura empurrados pola frustración que produce ver o que realmente supón o telón de fondo desta crise, vese a nazón morrer.

Coitados de nós, os que facemos en chamarnos nacionalistas, que cantas veces temos cometido o pecado da arrogancia e a infravaloración. Coitados de nós, crentes posuidores da verdade universal que non nos percatamos de estarmos a rabuñar só a ínfima parte da grandeza do noso país que estamos a matar sen querer darnos conta. Vivimos en nomenclaturas ancoradas e termos chirriantes polo medo a que se esvaezan. Ou espertamos ou xa non volvemos acordar, así de simple.

Moito se nos da por mentar ós precursores do despertar concienciado da valía do noso país, pero pouco exemplo tomamos realmente dos antergos galeguistas que fixeron un traballo, unha proeza, que ate agora ninguén puido acadar. Cremos ter como herdanza deles esa sabiduría que nos empurra a esa loita case incondicional, a que eles nos trasmitiron presentándonos unha verdade senlleira e innegábel como é a valía da nazón galega que tantos aldraxes meseteiros tivo e ten que aturar. Pero non quixemos escoitar que a nosa nazón está aí, que sempre o estivo, moito máis aldraxada, e mais perviveu, e o que nos queda é traballar por ela, coidala. Non só podemos plantarnos a predicar diante de masas cansas de tanto devaneo e cavilamento utópico, senón traballar polo respecto fundamental do noso país, isto é, principalmente a súa lingua e tradicións. O importante é non mete-lo mal na casa, fagamos que ata para o máis rancio españolista ser galego sexa un orguio, cultivémo-la lingua, prestixiémola con literatura en troques de politizala con lexislación, e manteñamo-las costumes e tradicións da nosa cultura achegándoas a unha mocidade sedenta por saberse importante e necesaria para o futuro, garantamos a pervivencia da nosa nazón antes de matarnos por ela, tal e como os nosos devanceiros fixeron, e así han de chegar xeracións que se unirán á defensa dun legado que apertaran con orguio.

A gran farsa da Constitución.

Hoxe conmemórase a proclamación dun documento supostamente emanado dun sublime proceso democrático no que en teoría figuran os principais dereitos e deberes dos cidadáns do Reino de España.

Hei de aceptar que xa resulta tedioso o constante debate sobre a pureza democrática con respecto a orixe da Carta Magna, sobre todo, polos constantes intentos de criminalizar ós discrepantes por parte dos actuais “proconstitucionalistas” (a partires de agora empregarei este termo cando estea á procura dun eufemismo de españolitas). Pero antes de validar a calidade democrática da súa aprobación, imos mirar a aparencia da súa procedencia, xa que se pode interpretar que a actual Constitución é algo que se produciu grazas á Lei para a Reforma Política, lei fundamental do réxime franquista. Aínda que tamén cabe destacar que sería unha falacia afirmar que a Carta Magna foi a consecuencia desta lei, apréciase unha cuestionábel lexitimidade cando a plataforma dende a que foi impulsada agromou dun marco xurídico golpista e manifestamente antidemocrático na praxe. En contraposición, coa fin de arroxar luz sobre un suposto plantexamento alternativo, temos a proclamación da 2ª República Española, pode que un dos máis manifestos exemplos dun triunfo democrático en toda a historia do Reino de España, o cal curiosamente é celosamente acalado por os actuais e “demócratas” proconstitucionalistas, en vez de ser exhibido con orgullo e satisfacción antes as novas xeracións. Acó se viu como nuns comicios dentro dun réxime ditatorial se puido enviar un sinal de descontento político que finalizou coa entrega da soberanía ó pobo, o cal ideou instrumentos cos que puido proclamar unha Carta Magna e un novo sistema político. En troques no período coñecido como transición aconteceu algo máis semellante a unha “regularización” do sistema, xa que isto seguiu sendo un Reino imposto por un golpista, no que se outorgaron máis liberdades iso si, aínda que semella mentira que hoxe haxa quen se atreva a negar que o único sistema que se achega á posibilidade de que a súa cidadanía aspire á máxima igualdade ante a lei sexa inexorabelmente unha república.

O principal e máis redundado argumento sobre a lexitimidade e caracterización democrática da Constitución é que foi ratificada por referendo, o cal non é máis ca unha brutal falacia que menospreza e infravalora á Democracia. O feito de que sexa ratificado por referendo non é o máximo expoñente da súa lexitimidade democrática, senón o cumprimento do mínimo requisito para que esta poida chegar a selo. Sen que iso evite que cada vez se afaste máis desa susodita meta no caso de pornos a cuestionar en que condicións se produce tal referendo, cousa que non se adoita facer porque o adoutrinamento elitista diste decepcionante novo milenio fainos pensar que Democracia é votar. De aí que se evidencie esta brutal falacia, posto que se lle esta a chamar democracia ó feito de que unha elite política inestábel e inconsistente lle cuestione ó seu pobo anémico de liberdade se quere que esta se lle outorgue, isto pode resultar convincente en tanto que a fin de contas ó que se chegou é á liberdade e ás institución “democráticas”, pero isto non é así xa que o único que se fixo foi crear unha ilusión destas, e iso é o Estado español, un espellismo dun sistema democrático.

Que clase de votación e esa na que o pobo a exerce coaccionado? Xa que se deu unha coacción tan plausíbel que nin os férreos defensores da transición o poden negar cando admiten que a actitude da poboación ata as eleccións de 1982 foi de prudencia, e un só é prudente cando teme algo, e o temor non é de lonxe o principal sentimento que debe sentir un cidadán na “festa da Democracia”. E de que se temía? Pois de volver ó de antes, se a ti te coaccionan dicíndoche que ou votas a favor de tan necesaria medida ou quedamos como estamos o normal é que che contesten “xa non sei nin para que preguntas”, logo a consecuencia é a que foi e non podía ser outra posto que “é o que hai” e “menos dá unha pedra”. Cabe salientar que estas afirmacións son as que recollo con máis frecuencia de aqueles ós que lles pregunto sobre o tema, o cal é sumamente triste, e xa vai sendo hora de que se vexa que ese referendo non foi máis ca unha cesión do réxime anterior para salvar os mobles, levándoa a cabo con soberbia, desprezo e total narcisismo, igual ca un dono lle aventa con repugnancia un anaco de putrefacta carne ó seu escuálido can e este a pesares de estar esfameado aínda se achega con medo a el, non vai ser que lle chova un pau; tal como puido pasar o 23-f.

Pois o tempo foi pasando e o exercicio democrático foise normalizando, así como as institucións se foron asentando, todo grazas a actitude dun pobo que cada vez máis, aínda que preguizosa e timidamente, foi conquistando dereitos e liberdades. Esta normalización tivo unha consecuencia que pode que sexa tamén a súa propia destrución, a cal se arraiga e metastatiza como se dun cancro se tratase, a idolatría cuasebíblica da Constitución.

E tal a pretensión adoutrinadora das elites políticas coa súa exaltación do españolismo e enarboración da Constitución que chegaron a infundir a idea de que o que o pobo conseguiu llo debe a este documento. Chegando ó extremo de que cuestionar e oporse á Constitución (a estar dacordo co que estipula, non co seu cumprimento) é un feito pouco menos que criminal, antipatriota, terrorista, antidemocrático ou calquera outra das innumerábeis trapalladas que xa se teñen dito. Resulta incríbel que nunha “democracia” o pobo non olle de xeito crítico ó conxunto das súas regras fundamentais, chegando incluso a crer que este se atopa á súa mercede, como se fosen as Sagradas en intocábeis Escrituras que rexen o teu modo de vivir, non o instrumento co que poderás vivir en liberdade. E o caso é que de feito é así, xa que quen elabora un estatuto (coma o catalán), unha coalición (Sortu), ou trata de outorgar dereitos (matrimonio homosexual) que semellen cuestionar a Constitución é sometido a unha calumniosa humillación, criminalización e desacreditamento público; e a isto chámano democracia. E como culminación podemos atopar como máximo agravante o feito de que por moito que isto acó escrito se poida expandir e xere un debate que atope apoios entre a poboación para tratar de remodelar ou, como resultaría óptimo, abolir a Constitución, non importaría absolutamente nada, non tería ningunha relevancia quen e cantos se fosen mentres a elite política non píe, grazas á tremenda blindaxe legal que a ampara. Característica máis propia dunha tecnocracia se aínda por enriba temos en conta o profundo entramado burocrático e clientelista que supón acadar esa elite.

Logo este día só pode ser ben aproveitado se nos volteamos de xeito crítico de cara a Constitución e a sometemos ó libre exame e interpretación de cada pobo por igual, lembremos que a Democracia existe só con liberdade e igualdade... iso da Constitución é unha consecuencia que nin tan sequera se pode considerar nin necesaria nin exclusiva.

Superada ETA... a polo seguinte chanzo.

O dereito de autodeterminación e o recoñecemento nacional quedan putrefactamente desprestixiados se no seu nome se comenten crimes tan graves como a coacción, secuestro, extorsión e asasinato. Este feito por calquer demócrata repudiado e condenado, co xa famoso "cese definitivo da actividade armada" de ETA, pasa a un segundo plano permitindo centrarnos no outro sable ensartado nas aspiracións que os pobos periféricos teñen de cara a liberdade, o cal, estando moito máis mergullado, non é tan candente e doente pero pode que máis letal. Queda pois por superar o sistema político-territorial do Reino de España, principal excusa da violencia de ETA, logo valéndome da idea de Antón Losada, esta non parou porque cambiara de parecer, senón porque perdeu.

A nocividade infecciosa profundamente contraída deste sistema vense manifestando dun xeito grotesco debido a que un claro exemplo fica nun partido nacionalista, o oportunista PNV, o cal tratando de levarse os méritos dunha transición cara a "normalización" política en Euskal Herria, solicitou un adianto das eleccións autonómicas de Euscadi. Se ben esta maniobra non é máis ca un intento de realzar a figura do partido ante a que será unha portentosa derrota en tanto a un detrimento de poder e representatividade fronte a Bildu, a quen pola calada non lle fixo falta alardear dos méritos, sen dúbida numerosos, cos que contribuíu para chegar até os acontecementos que agora se proxectan.

Sen dúbida as pretensión do PNV agora quedan en evidencia, tratando de valerse dun marco político, do que en teoría se queren saír, para o exclusivo beneficio dos seus intereses, así coma as voraces e pretenciosas ansias de poder do PSE-EE PSOE coa súa negativa ante a proposta, aferrándose ó goberno en coalición co que en teoría é o partido líder da oposición, anque iso sí, español.

Así pois non resulta lóxico que a dereita nacionalista se axude desas ferramentas, pois non sigue sendo máis ca un soslaiamento das pretensións independentistas. Isto queda demostrado nos constantes fracasos das aspiracións nacionalistas mediante o marco democrático tremendamente mutilado do Reino de España. O que se pode refutar, no ámbito práctico cas descalificación, obstaculacións e incluso censura de consultas populares.

Neste senso, os aldraxes no espazo lexislativo son máis sangrantes e sanguinarios, tendo como referencia o veto de propostas no parlamento e/ou inútil senado para despois incluílas como propias en campaña electoral, por pór un exemplo no que se inclúa ó BNG (cousa difícil debido á súa tímida influencia), só hai que ver os constantes soterramentos de propostas como a dación de pago (agora no programa de Rubalcaba) ou a abolición da Lei de Partidos ou Amnistía, fundamental para o saneamento da "democracia". E como caso máis senlleiro temos as mutilacións ou aldraxes ós Estatutos de autonomía, os cales xa de por sí son unha mera lexitimación da subordinación soberana a Madrid. Así pois está o caso vasco, archicoñecido como "Plan Ibarretxe", que xa fora sentenciado antes incluso de ser presentado no parlamento, dando unha nefasta e indesexable imaxe da actitude antidemocrática dos partidos españolistas con respecto ó debate da soberanía. Así coma o catalán, que esnaquizaba a súa condición identitaria, histórica, cultural, territorial e sociopolítica ó non concederlle a condición de "nación", potestade que recae, según leis e acordos internacionais, no pobo catalán e non no estado español. E o máis enraizado dos problemas non fica na pretensión clara e petulante dos partidos españolista do sometemento das nacións periféricas, senón no marco legal construído para que así se poida manter, tendo como elemento sobranceiro a Constitución Española que, a través dunha gran mentira facilmente refutábel e refutada metódicamente por especialista dentro das ciencias sociais, no seu artigo 2 leva a cabo un quebrantamento dos numerosos postulados internacionais antes mentados como a Carta das Nacións Unidas, Declaración Internacional dos Dereitos Humanos, así como numerosas resolucións da Asemblea Xeral da ONU. Agora me veñen á cabeza as palabra de Manuel Beiras descalificando de xeito esaxerado ós dirixentes do estado español chamándoos "terroristas", aínda que tampouco é tan difícil de comprender que despois de tanto tempo de democrática e convencida loita, despois de tantos menosprezos e burlas, a esas alturas un acabe desquiciado.

Asemblea Xeral da Organicación das Nacións Unidas, onde foron aprobadas diversas resolución en favor da libre autodeterminación dos pobos coma a 1514 (XV), 1541 (XV) ou a 2625 (XXV).

Dentro dunha democracia debe caber a posibilidade para que un individuo ou conxunto de individuos acaden as súas aspiracións e poidan obrar con liberdade dentro dun marco legal xusto, logo pois no actual cerco que establece o sistema político do Reino de España este dereito queda claramente oprimido, realzando a absurda idea de que a democracia se basea na imposición das maiorías, non no acordo entre individuos e pobos iguais e libres.

Con isto queda por concluír que pouco pode facerse xa con estas reglas do xogo que non veña a ser máis ca vanais e absurdas reviravoltas aldraxosas e humillantes. Centrándonos principalmente nos pobos vasco e catalán, a quen lle toca mover ficha é o Reino de España, nin máis eleccións, nin máis referéndums son necesarios, pois xa bastante abondo queda manifestada a vontade cos resultados das derradeiras eleccións municipais, na que máis dun 72% do electorado en Euscadi e oscilando entre un 70-75% en Cataluña ten representación das forzas nacionalistas. Se un sistema cómplice dun sistema dictatorial coma o de 1931 puido captar a mensaxe, só cabe agardar que un "democrático" tamén o faga polo ben de todos.

Congreso dos Deputados, cámara que de facto ostenta todo o poder do Parlamento Español e no que recae a completa soberanía Lexislativa así coma, en última estancia, a designación da Executiva, en todo o territorio do Reino de España.

Amósase pois non só a primordialidade de satisfacer as necesidades periféricas, senón que o nacionalismo aquí exposto non é un dogma nacido dun adoutrinamento paixonal marxinado agromante dunha bagaxe de costumes e tradicións, senón dunha corrente e realidade social latente e reflectida de xeito empírico mediante argumentos e manifestacións legais explicados nun marco histórico, así coma un mostreo estatístico que se enfatiza ó ser suministrado pola fonte que máis pode sesgar os resultados en contra da argumentación que o acolle.

É ben preciso sentenciar isto a espensas do futuro neoliberal, conservador e catolicista que lle agarda ó Goberno español a mans do Partido Popular. Pódense apreciar constantes aldraxes ós dereitos de sectores minoritarios da sociedade como discapacitados, homosexuais ou algunhas mulleres mediante a oposición ó matrimonio homosexual, aborto ou morte digna, debido a unha clara influencia dunha institución sectaria, dogmática, infundada e con privilexios históricos inmerecidos a pesares do seu pasado criminal como é a Igrexa Católica. Outro dos sangrantes casos que amosa un escuro amencer é a repulsión evidente pero contida ante a diversidade plurinacional ibérica, encabezada polo machetazo que supuxo á soberanía e cultura galega a xestión de Núñez Feijóo, e a perigosidade que pode supor a hostigación para que aumente a xenofobía interna e a confrontación (avivada tamén pola señora Rosa Díez) con conductas sumamente irresponsabeis como as declaracións levadas a cabo tras o anuncio de ETA ou os aldraxes e mofas ante as linguas e culturas periféricas.

Así pois non estamos nada máis que ante o comezo dunha longa vereda que aínda temos que trazar, ficando nun punto no que segundo o rumbo que se tome se chegara a unha conciliciación ou a un definitiva confrontación autodestructiva.